Važna rješenja ne pomažu, što je dalo povoda

Važna
za ovaj period ekonomske nauke je tako?er i manja grupa nau?nika iz Engleske
koji su se okupili oko ideja Džoane Robinson (Joan Robinson, 1903-83) i Pjera
Srafe (Piero Sraffa, 1898-1983). Robinson je prevenstveno sljedila Kejnzove
ideje, me?utim krajem 1950-ih i tokom 1960-ih je aktivno u?estvovala u
raspravama koje ?e se posbeno rasplamsati kada 1960. godine Pjer Srafa objavi
svoje dijelo „Proizvodnja robe pomo?u robe”. U ovoj knjizi, Srafa, matemati?ki
preispituje ideje klasi?ara o radnoj vrijednosti. Njegov rad i radovi koji su
usledili tokom narednih dvadesetak godina predstavljaju najzna?ajniji
teorijsko-metodološki doprinos tradiciji i pitanjima klasi?ne politi?ke
ekonomije u 20. veku. U brojnim polemikama koje su se vodile potvr?ene su
neoklasi?ne nepreciznosti i kontroverze ali se ta teorija ipak održala iako
otada samo, kao aproksimacija (približni opis) stvarnih pojava. Me?utim
1970-ih, poslije ozbiljne naftne krize, pokazalo se da ni Kejnzov sistem nema
rješenja za sve probleme koji mogu nastati u kapitalisti?kom društvu. Za
vrijeme naftne krize, zemlje proizvo?a?i nafte, su naglo podigle cijene sirove
nafte, i ispostavilo se da Kejzonovska rješenja ne pomažu, što je dalo povoda
za nastajanjem novih teorija i doktrina. U tom periodu posebno se istakla jedna
škola, tzv monetarizam. Predvodnik ove škole bio je ameri?ki ekonomista Milton
Fridman (Milton Friedman, 1912-2006). Njegova klju?na ideja je bila da državna
intervencija, pogotovo ako je izvedena pomo?u dodatne koli?ine novca, ne rješava
problem. Naprotiv, to dovodi do rasta svih cijena, a sa druge strane ljudi
po?inju da se sve više ponašaju neracionalno jer o?ekuju da ?e država da
popravi nastale greške. Tokom 1980-ih ova škola mišljenja ostvarila je veliki
uticaj pa je i sam Fridman bio savjetnik tadašnjeg ameri?kog predsjednika,
ina?e nekadašnjeg filmskog glumca, Ronalda Regana koji je propagirao potpunu
slobodu tržišta i što manju ulogu države. Paralelno sa monetarizmom razvila se
i tzv. nova klasi?na makroekonomija kao neoklasi?ni odgovor Kejnzu. Ona ?e
ponovo, ovoga puta u makroekonomiju, uvesti u centar pažnje analizu ponašanja
pojedinaca (tzv. racionalna o?ekivanja) umesto direktne analize veli?ina
karakteristi?nih za stanje u cijeloj privredi.